BATMAN: WOJNA ŻARTÓW Z ZAGADKAMI
(Bohaterowie i Złoczyńcy DC – Tom 119)
Data wydania: 25 lutego 2026
Scenariusz: Tom King
Rysunki: Mikel Janin, Clay Mann
Tłumaczenie komiksu: Robert Lipski
Tłumaczenie wstępu i materiałów dodatkowych: Anna Hikiert-Bereza
Druk: kolor
Oprawa: twarda
Ilość stron: 248
Wydawca: Hachette Polska sp. z o.o.
Wydawca oryginalny: DC Comics
Cena: 49,99 zł
Po zaskakujących oświadczynach Batman postanawia opowiedzieć Catwoman prawdę o nieznanym dotąd, mrocznym epizodzie z wczesnego okresu swojej walki z przestępczością. Miał on miejsce w trakcie morderczego konfliktu pomiędzy Jokerem a Riddlerem, wojny, która powaliła Gotham na kolana! Tom King („Supergirl – Kobieta Jutra”), Mikel Janin („Detective Comics”) i Clay Mann („Kryzys bohaterów”) przedstawiają zaskakujący rozdział z przeszłości Batmana – „Wojnę żartów z zagadkami”.
W tym specjalnym wydani znajdziecie również dwuczęściową historię pod tytułem „Drużba” opowiadająca o tym, jak rozwinęły się, już współcześnie, relacje pomiędzy Batmanem, Catwoman i Jokerem, a do tego esej Toma Kinga oraz galerię szkiców i warianty okładek alternatywnych.
Tom zawiera: Batman (vol. 3) #25-32, 48-49, DC Nation #0
Nie robię tego zbyt często, ale zdarza mi się próbować wejść w aktualne serie bieżące z Batmanem (mowa o tych po restarcie świata DC z 2011 roku). Podobnie było z etapem DC Odrodzenie, którego odpuściłem już po pierwszym tomie Batmana z 2017 (Jestem Gotham), który był dla mnie po prostu fatalny. Jednak w przypadku 119. numeru kolekcji Bohaterowie i Złoczyńcy postanowiłem dać kolejną szansę serii pisanej przez Toma Kinga, licząc na wystarczająco indywidualną historię i – to główny powód – licząc na piękne prace uwielbianego przeze mnie Claya Manna. Werdykt? niestety, znowu się od tego runu odbiłem.
Wojna żartów z zagadkami miała być wystarczająco samodzielną historią, a jednak gdyby nie kolekcyjny wstęp, miałbym problem w odnalezieniu się w tym, o czym czytam. Opowieść o konflikcie między Jokerem i Riddlerem prezentowana jest na zasadzie retrospekcji, ale już dyskusja Bruce’a z Seliną to czasy obecne, czyli komiksy, których nie znam, więc jestem wrzucony w wydarzenia, o których nie czytałem.
Nawet jeśli już wiem o co chodzi, tak czy siak uważam, że nie jest to dobra historia, ani dobry scenariusz. Po niemal ośmiu dekadach, opowiadanie kolejnych fabuł na temat Jokera i Człowieka Zagadki (najbardziej wyeksploatowanych wrogów Mrocznego Rycerza) nie jest dla mnie interesujące. Budowanie takiej opowieści poprzez zapewnianie czytelnika jakiego to odkrycia z życia Bruce’a nie poznamy (a okazuje się ono przewidywalne i zwyczajnie chybione, niepasujące do mojego ulubionego superbohatera) to również nienajlepszy pomysł. Fatalnie wypadają też dialogi, a właściwie słowotoki dwóch głównych antagonistów, którzy pitolą o swoich planach, celach, żartach, braku uśmiechu i zagadkach tyle, że trudno utrzymać przy tych stronach otwarte oczy. Tekstu i paneli jest tu dużo, o wiele za dużo. To też ogromny problem tego scenariusza – główna retrospekcja z tytułowej afery z końca pierwszego roku działalności Nietoperza to moim zdaniem materiał na max. dwa zeszyty, a nie sześć, z kolei dygresyjne odcinki o Kite-Manie (bardzo nieczytelne – z początku myślałem, że Hachette źle wkleiło strony) zupełnie zbędne.
Prace Claya Manna również przyniosły ze sobą małe rozczarowanie. Nie samą jakością, bo są bardzo dobre, ale ich ilością, gdyż udział autora w tym tomie to zaledwie trzy z jedenastu zeszytów. Za resztę ilustracji odpowiadał Mikel Janín, którego styl z jednej strony jest łatwo rozpoznawalny, a z drugiej wydaje mi się taki bez charakteru, bez życia, zbyt mechaniczny / komputerowy. Przez powyższe Wojna żartów z zagadkami wizualnie prezentuje się co najwyżej okej, ale raczej nie przypominam sobie żadnego obrazu wartego zapamiętania (ew. tylko alternatywne okładki, szczególnie te autorstwa Tima Sale’a).
Materiały dodatkowe okazały się wyjątkowo skromne jak na tę kolekcję. Poza wstępem i okładkami umieszczonymi między zeszytami, Hachette dodało niecałe dwie strony artykułu na koniec oraz dwie strony ze szkicami procesu projektowania sukni ślubnej Seliny. Słabo.
No nie zostanę fanem runu Toma Kinga. Batman z okresu Odrodzenia wyjątkowo mi nie podchodzi i z jedenastoma zeszytami z tego tomu nie było inaczej. Lektura nie minęła mi długo (tylko dwa posiedzenia), ale umęczyłem się przy niej i nie sądzę, abym kiedykolwiek do tej historii wrócił.
Ocena: 2 nietoperki
Recenzował: Juby
